Şer ne tenê pevçûnek di navbera hêzên çekdar de ye. Ji perspektîfa pergala dewletan ve, şer ji bo ji nû ve şekildan û bindestkirina civakê amrazek bingehîn e. Ji ber vê yekê, armanc ne tenê qadên fizîkî ne, di heman demê de bîra civakî, nirxên exlaqî û îradeya kolektîf in jî. Jin ji ber xwezaya xwe di navenda van qadan de ne. Hebûna jinan, ku jiyanê ji nû ve diafirîne, civakê didomîne û îhtîmala rêzikek alternatîf hildigire, dibe hedefa şer a sereke.
Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar di qedexeya derva ya li Silopyayê de di 4ê çileyê de ji aliyê hêzên dewletê ve hatin kuştin. Kuştina Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar li Silopyayê, nîşandana vê rastiya dîrokî ya hemdem e. Kuştina Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar bi awayekî zelal nîşan dide ku stratejiya şer a jiholêrakirina tevna civakî li ser jinan tê meşandin.
Kuştina wan ne tesaduf e
Ew hersê jin ne qurbaniyên şer ên tesadufî ne. Ew sembolên tundiya dewletê ne ku jinan hedef digirin. Rastiya ku di vê bûyerê de derket holê careke din nîşan dide ku şer pêşî û bi israr li dijî jinan tê meşandin.
Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar xwedî pozîsyonên civakî yên cuda bûn. Yek li qada siyasî, yek di têkoşîna rizgariya jinan de û yek jî li jiyana sivîl li ber xwe dida. Lê belê, ji bo dewletê û perspektîfa wê ya tundiyê, ev cudahî ne girîng bûn. Xala hevpar ew bû ku ew jin bûn.
Ji bo zîhniyeta şer a ku ji hêla dewletê û mêran ve tê birêvebirin, jin an wekî qurbaniyên pasîf tên pejirandin an jî wekî gefek tên dîtin ku divê ji aliyê hişmendî ve bi temamî ji holê werin rakirin. Her deverek ku jin dibin xwedî deng û hêza biryardanê, dibin hedefa rasterast a mîlîtarîzmê. Kuştina jinan li Silopiyayê encamek berbiçav a vê zîhniyetê ye.
Nakokiya navbera jiyan û wêrankirinê
Mîlîtarîzm bi rêya wêrankirinê hebûna xwe didomîne. Jin jî bi hebûna xwe jiyan û berdewamiya aramiyê temsîl dike. Ev her du rastî nikarin bi hev re bijîn. Ji ber vê yekê, li her dera ku azadiya jinan xurt dibe, hişmendiya mêrperest şerê xwe yê li dijî wê kûrtir dike. Li her dera ku şer kûrtir dibe, beden û îradeya jinan hedef tê girtin. Bi jinan re hemû civak dibe hedefa hişmendiya mêrperest.
Kuştina Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar mînakek hemdem a vê nakokiya dîrokî ye. Ev êrişa li ser rastiya jinan krîza rewatiya şer jî aşkere dike.
Li nav kurdan bi hezaran kesan di rêya têkoşîna azadiyê de canê xwe dane. Bîranîna wan kesan ji bo kurdan ne tenê bîranîneke jirêzê ye. Ji ber vê yekê bîranîna Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar ne tenê kiryarek şînê ye. Ew di heman demê de îfadeya îradeya aşkerekirina tundiya sîstematîk e ku ji hêla zîhniyeta şer a dewletê ve li dijî jinan tê kirin. Tişta ku di şexsê wan de hat hedefgirtin alternatîfa civakî bû ku di bin pêşengiya jinan de geş bû.
Navên Sêvê Demîr, Pakîze Nayir û Fatma Uyar bîranîna êrişa dîrokî ne ku bi şerê li dijî jinan pêk hatiye. Ji ser mirina wan re 10 sal derbas bûn. Armanc ew bû ku wan bêdeng bikin; lê belê, rastiya ku wan li dû xwe hişt, wekî şahidiyek nayê vemirandin dijî.
